Ξύπνησε το θυμικό ή η παράδοση κρατά?

images

Ύστερα από 2 χρόνια και πλέον απραξίας γραφής αλλά όχι σκέψης, με τόσα πολλά ερεθίσματα ήταν αδύνατο να μην εκφραστώ.

Ένα άρθρο έχει πολλές αιτίες και αφορμές. Το σημαντικό είναι να ξέρεις γιατί το κάνεις. Ο δικός μου λόγος καθαρά προσωπικός και συνίσταται  στην ψυχοθεραπεία.

Σκάω και όταν δεν μπορώ να ξεσπάσω αλλού, γράφω.

Ήμουν πάντα μέτριος στην έκθεση, μέτριος παραμένω και τώρα απλά εκφράζω μία άποψη αφιλτράριστη.

Νιώθω πιο ήρεμος τώρα, πιο νηφάλιος και με μεγαλύτερη αυτοπεποίθηση. Λέτε να μπορέσουμε ως λαός, ως έθνος να προβάλουμε ΜΙΑ άποψη δική μας. Παρακολουθώ με μεγάλο ενδιαφέρον τις πολιτικές εξελίξεις και βλέπω μία στροφή. Όχι προς το καλύτερο αναγκαστικά, αλλά μια στροφή στην αποστροφή του δήθεν. Οι συμβολικές κινήσεις ενέχουν μεγαλείο. Η μη αποδοχή της πολυτέλειας από θεσμούς που γαλουχήθηκαν από αυτήν, έχει την αξία της.

Η αποστροφή που νιώθω για την απερχόμενη κυβέρνηση είναι μη μετρήσιμη. Δεν κατάφερα να ταξιδέψω στην ιδιαίτερη πατρίδα μου για να ψηφίσω λόγω οικονομικής κατάστασης. Ο αποκλεισμός χιλιάδων ψηφοφόρων (Ευρωπαίοι Έλληνες πολίτες+νέοι ψηφοφόροι), αποτελεί από τις πιο μαύρες σελίδες την σύγχρονης ιστορίας μας. Αποστρέφονται δεικτικά τον φασισμό και συμπεριφέρονται φασιστικά οι ίδιοι με μανδύα δημοκρατίας. Πόσο αυτό το πολίτευμα θα προστατεύει αυτούς που το διασύρουν?

Όταν φτάνει κάτι στο τέλμα δύο λύσεις υπάρχουν πάντα. Πρώτη η αποδόμηση και δημιουργία ξανά με σωστές ρίζες. Δεύτερη και με μεγαλύτερο ρίσκο η αλλαγή. Επειδή η δεύτερη δεν έχει ξεκινήσει καν ως λύση επικεντρωνόμαστε στην πρώτη.

Η αποστασιοποίηση δίνει την καλύτερη προοπτική. Μόνο όταν αποστασιοποιηθείς από το πρόβλημα το αναγνωρίζεις. Μόνο τότε είσαι νηφάλιος και μπορείς να δώσεις λύσεις.

Χωρίς να μακρηγορώ η αλλαγή προέρχεται από εμάς τους ίδιους αφού πρώτα βέβαια μας ‘ταρακουνήσουν’ αυτοί που πρέπει. Ο λαός ήταν και θα είναι ‘κοπάδι’. Ο βοσκός είναι αυτό που κρατά την συνοχή.

Αλλάζουμε βοσκό ή παίρνουμε το ρίσκο της ελεύθερης βοσκής?

Εις το επανειδείν.

Advertisements